X
تبلیغات
مرگ سبز - دو بیتی های غمگین

مرگ سبز

پایان تلخ بهتر از تلخی بی پایان

دو بیتی های غمگین

 

       آنکه مست آمد و دستی به دل ما زد و رفت        در این خانه ندانم به چه سودا زد و رفت

        خواست تنهایی ما را به رخ ما بکشد                 طعنه ای بر در این خانه تنها زد و رفت

 


 

            این زمان نشسته بی تو با خدا                         آنکه با تو بود و با خدا نبود

            می کند هوای گریه های تلخ                          آنکه خنده از لبش جدا نبود

 


 

        باشد بسوزانم ولی خاکسترم را پس بده           خاکستر لبخندهای آخرم را پس بده

        تنها خدا نام تو را حک کرده بر انگشترم              انگشتهایم مال تو انگشترم را پس بده

 


 

            بايد امشب اشك را باور كنم                               لحظه را با گريه هايم سركنم

           بايد از گنجينه ى اندوه و اشك                             گونه هاى خشك شب را تر كنم

 


 

          بر چرخ فلک هيچ کسي چيره نشد                     وز خوردن آدمي زمين سير نشد

            مغرور بداني که نخورده‌ست ترا                        تعجيل مکن هم بخورد دير نشد

 


 

          بر خاک بخواب نازنین تختی نیست                  آواره شدن حکایت سختی یست

          از اشک های پاک خود فهمیدم                      لبخند همیشه راز خوشبختی نیست

 


 

        به دریا شکوه بردم از شب دشت                      وز این عمری که تلخِ تلخ بگذشت

       به هر موجی که می گفتم غم خویش               سری می زد به سنگ و باز می گشت

                    

 


 

          به غم نزديكم و دورم ز راحت                           نديدم جز جفايت استراحت

          بلي زخم دل من به نگردد                              چرا كه مانده پيكان در جراحت

 


 

              پيداست هنوز شقايق نشدي                       زنداني زندان دقايق نشدي            

          وقتی که مرا از دل خود مي راني                     يعني که تو هيچ وقت عاشق نشدي

 


 

         تا بشکند امروز طلسمم٬ برخیز                          تا غصه جدا شود از اسمم برخیز

         این جسم ندارد آرزویی جز خاک                          ای روح ! به احترام جسمم برخیز

 


 

             تنهایی و تاریکی و تکرارترانه                                    آوارگی و ترس و تمنای بهانه

       از عشق بکو شعله بکش خوب بسوزان                   لبخند شو و آب کن این بغض شبانه

 


 

           چرا قصد سفر كرد او ز پيشم                               چرا من از دهانش گفت بيشم

        چه ديد از من كه وقت رفتنش گفت                           اسير دست رؤياهاي خويشم

 


   

        چله نشين فنا در شب طوفانی ام                   داغ كدامين گناه خورده به پيشا ني ام ؟

        همسفر بادها ، رفته ام از يادها                       فاصله اي بيش نيست تا شب ويراني ام

 


                           

 چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد     چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد 

 پر و بال ما بریدند و در قفس گشودند                    چه رها چه بسته مرغی که پرش بریده باشد

 


 

         چه دردیست در میان جمع بودن                           ولی در گوشه ای تنها نشستن

        برای دیگران چون کوه بودن                د                 ولی در چشم خود آرام شکستن

 

 


 

        خدايا ! بشکن اين آيينه ها را                                       که من از ديدن آيينه سيرم

        مرا روي خوشي از زندگي نيست                                ولي از زنده ماندن نا گزيرم

 


 

    در بهار زندگي احساس پيري مي کنم                   با همه ازادگي فکر اسيري مي کنم

    بس که بد ديدم ز ياران به ظاهر خوب خود        بعد از اين بر کودک دل سخت گيري مي کنم

 


 

       در جهاني که بس تماشا داشت                              شد تمام اين زمان سياحت من

       زندگاني به جز ملال نبود                                            مرگ ، آرد پيام راحت من

 


 

       در حیرتم از مرام این مردم پست                              این قافلۀ زنده کش مرده پرست

        تا هست به ذلت بکشندش به جفا                           تا مرد به عزت ببرندش سر دست

 

 


 

      دردا کـه تـا بـه روي تـو خـنـديدم                                در رنـج من نشستي و کوشيدي

      اشکم چو رنگ خون شقايق شد                               آن را به جـام کـردي و نـوشـيدي 

 


 

      در ساغر ما گل شرابی نشکفت                              در این شب تیره ،ماهتابی نشکفت

      گفتم به ستاره:خانه صبح کجاست؟                        افسوس که بر لبش جوابی نشکفت.

 


                           

      دلم تنگ است امشب بهر زاري                               به روي موج گريه تک سواري

       صفاي گريه اي در خلو تم را                                  نمي بخشم به سال خنده داري

 


 

           دلی که آتش غم بر فروزد                                      همان بهتر که در آتش بسوزد

          دلی که ساده بود وبی ریا بود                                  مثال شمع تا آخر بسوزد

  


 

        رفتي و نديدي که چه محشر کردم                            با اشک تمام کوچه را تر کردم

        ديشب که سکوت خانه دق مرگم کرد                       وابستگي ام رابه تو باور کردم

 


 

         رها کردی غم بی رنگی ام را                                 دل ساحل نشین سنگی ام را

         دو بیتی هم اگر باشی تو امشب                          نمی بخشم به تو دلتنگی ام را

 


 

           سردم شده است و از درون می سوزم                 حالا شده کار هر شب و هر روزم

              تو شعر مرا بپوش سرما نخوری                       من دکمه ی این قافیه را می دوزم

 


 

            شبی پرسیدمش با بی قراری                       به غیر از من کسی را دوست داری   

            زچشمش اشک شد از شرم جاری                 میان گریه هایش گفت اری

 


 

              طبال بزن، بزن كه نابود شدم                        بر  تار غروب زندگي، پود  شدم      

             عمرم همه رفت، خفته در كوره ي مرگ            آتش زده ، استخوان بي دود شدم

 


 

     عاشق هر کس شدم او شد نصیب دیگری     دل به هر کس دادم او هم زد به قلبم خنجری 

     من سخاوت دیده ام دل را به هر کس می دهم     شرم دارم پس بگیرم آنچه را بخشیده ام

 


 

          عشق يعني حسرت پنهان دل                              زندگي درگوشه ويران دل

          عشق يعني سايه اي دريك خيال                        ارزويي سركش وگاهي محال

 


 

             غم من رنگ دوران را عوض کرد                        لباس نوبهاران را عوض کرد

             ببين توفان آهم را که امشب                          مسير باد وباران را عوض کرد

 


 

 

            کاش میشد تا خدا پراوز کرد                               پای دل از بند دنیا باز کرد

            کاش میشد از تعلق شد رها                             بال زد همچون کبوتر در هوا

 


                   

     گرچه مجنونم و صحرای جنون جای من است     لیک دیوانه تر از من دل شیـــــــدای من است 

     اخر از راه دل و دیده سر ارد بیرون                      نیش آن خار که از دست تو در پای من است

 


 

              گر ز حال دل خبر داري بگو                         ور نشاني مختصر داري بگو

              مرگ را دانم ولی تا کوی دوست                راه اگـــــر نزدیکـــــــــتر داری بگو

 


 

                 گناه من گناه بی گناهیست                          تمام هستی ام غرق سیاهیست

                 به هر کس دل بدادم بی وفا شد                      چو پابندش شدم از من جدا شد

 


  

          ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست           درد تو به جان خسته داریم ای دوست

           گفتی که به دلشکستگان نزدیکیم                 ما نیز دل شکسته داریم ای دوست

 


 

           نشنو از نی نی حصیری بی نوا                      بشنو از دل دل حریم کبریاست

             نی بسوزد خاک و خاکستر شود                     دل بسوزد خانه دلبر شود

 


             هر چه بر من گذشت حقم بود                           مــن از ايــن بـيـشتـر سزاوارم

             تــو گنـاهـــي نــداري اي زيـبـا                             مرگ بر من كه دوسـتت دارم

 


                     

          هر دل که طواف کرد گرد در عشق                  هم خسته شود در آخر از خنجر عشق

          اين نکته نوشته ايم بر دفتر عشق                  سر دوست ندارد آنکه دارد سر عشق

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 22 اردیبهشت1390ساعت 8:32  توسط لیموترش  |