X
تبلیغات
مرگ سبز - تک بیتی های غمگین

مرگ سبز

پایان تلخ بهتر از تلخی بی پایان

تک بیتی های غمگین

 

      آتشي در دل من شعله بر افروخته بود                 ديده گر آب نمي ريخت دلم سوخته بود

 


 

     آدمي بايد كه بيحالت نباشد هيچگاه            گر لبِ خندان نباشد، چشم گريان هم خوشست

 


             

         از حادثه لرزند به خود قصر نشینان                      ما خانه به دوشان غم سیلاب نداریم  

 


 

     از دشمنان شکایت برند به دوستان                   چون دوست دشمنست شکایت کجا بریم ؟

          


 

        استخوان سر فرهاد فرو ریخت ز هم                 دیده اش در ره شیرین نگران است هنوز

 


 

       آسمان آسوده است از بی قراری های ما            گریه طفلان نمی سوزد دل گهواره را

     


  

        اشتباهی که همه عمر پشیمانم از آن               اعتمادیست که بر مردم دنیا کردم

 


 

      اشک در چشمان من طوفان غم داردبه دل        خنده بر لب می زنم تا کس نداند راز دل

   


 

       امروز کسی محرم اسرار کسی نیست              ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست

 


 

         آن به که در این زمانه کم گیری دوست                با اهل زمانه صحبت از دور نکوست

 


 

    آن روز با چـه شوقـی من با تـو دست دادم              تنها تو دست دادی من هرچه هست دادم

   


        

         آن که دائم هوس سوختن ما میکرد                     کاش می آمد و از دور تماشا میکرد

 


 

         ای دوست به کام دشمنانم کردی                         بودم چو بهار چون خزانم کردی

     


 

     اي دوست مزن زخم زبان جاي نصيحت                       بـگـذار بـبـارد بـه سـرم سنـگ مصيـبـت

 


 

       ای دیر به دست آمده بس زود برفتی                    آتش زدی اندر من و چون دود برفتی

 


 

     اي که منع گريه ي بي اختيارم ميکني                   گر بداني حال من گريان شوي بي اختيار

   


 

          با عزیزان در نیامیزد دل دیوانه ام                          در میان آشنایانم ولی بیگانه ام

 


 

        با فراغت تو شکستي دل من، مي ترسم              خرده هاي دل من در کف پايت برود

  


 

          بر درخت زنده بي برگي چه باك                               واي بر احوال برگ بي درخت

 


 

       بس که این زندگی تلخ، مرا داد عذاب                   به خدا ای اجل از حسرت مُردن مُردم

 


         

      بس که بد می گذرد زندگی اهل جهان                  مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند

 


 

       بس که نادیدنی از مردم دنیا دیدم                      روشنم گشت که آسایش نابینا چیست

 


 

       بسيار گشته ايم و نديديم اي فلك                       دستي كه از جفاي تو بر آسمان نبود

 


 

      به آهی می توان دل را ز مطلبها تهی کرد            که یک قاصد برای بردن صد نامه بس باشد

 


 

        به جان شرمنده لطف توایم ای چرخ بازیگر             که با آزار خود، بیزار از دنیا کنی ما را

 


 

      به کویت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم               بدل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم

   


 

           پروانه صفت دور جهان گردیدم                                نا مردم اگر مرد در عالم دیدم

 


 

    پس از اینم عوض اشک دل آید بیرون                      آب چون کم شود از چشمه گل آید بیرون

 


 

      پیداست حال دل ز پریشانیم ولی                          هرکس سوال می کند انکار می کنم

 


 

        پیداست که خون من چه برداشت کند                 دل می خورد و دیده برون می ریزد

  


  

     تا دلی آتش نگیرد حرف جانسوزی نگوید             حال ما خواهی اگر از گفته ما جستجو کن

 


 

    تپیدن ، سوختن، در خاک و خون غلطیدن و مردن            بحمدالله که درد عاشقی تدبیرها دارد

 


 

    تکیه بر دوست مکن محرم اسرار کسی نیست            ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست

 


 

           تنهاترین تنهای تنهایم خدایا                          در این تنهاییم تنها تو را دارم خدایا

 


 

      تنها نه همین دلبر من عهدشکن شد               با هر که دم از عشق زدم دشمن من شد

  


 

 

چنان دل كندم از دنیا كه شكلم شكل تنهاییست    ببین مرگ مرا در خویش كه مرگ من تماشاییست

 


 

     چه روزها که یک به یک غروب شد نیامدی           چه اشکها که در گلو رسوب شد نیامدی

 


 

         حاصل عمرم سه سخن بيش نيست                         خام بدم پخته شدم سوختم

 


 

     خنده میبینی ولی از گریه ی دل غافلی                خانه ی ما اندرون ابر است و بیرون آفتاب

 


 

          خنده هايم گريه آور گريه هايم جانگداز               با غم امروز در اندوه فردايم کنون

 


 

 

         خوشم ز سنگ حوادث كه استخوان مرا            چنان شکست که فارغ ز مومیایی کرد

        


 

     داغ جانسوز من از خنده ی خونین پیداست          ای بسا گریه که از خنده جگرسوز تر است

 


 

    در این دنیا که مردانش عصا از کور می دزدند     من از خوش باوری این جا محبت جستجو کردم

  


 

         در جستجوي اهل دلي عمر ما گذشت               جان در هواي گوهر ناياب داده ايم

  


 

           در دلم ريخته بس بر سر هم غم سر غم             دل مخوانيد خدا داده غم آباد مرا

 


 

      در دیاری که در آن نیست کسی یار کسی           کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی

  


 

           در غربت مرگ بيم تنهايي نيست                          ياران عزيز آن طرف بيشترند

 


 

         دستگیری نتوان داشت توقع ز غریق                   اهل دنیا همه درمانده تر از یکدگرند

  


 

    دل خون شد و كس محرم اين راز نيافت                   در روي زمـيـن هــم نـفـسـي بــاز نيافت

 


 

دل که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است          شیشه بشکسته را پیوند کردن مشکل است

 


 

  دلم فرياد مي خواهد ولي در انزواي خويش               چه بي آزار با ديوار ، نجوا مي كنم هر شب

 


 

 دل من پشت سرت کاسه آبی شد و ریخت              کــی شــود پیــش قدمـهای تو اسفـند شـوم

 


 

         دلی بستم به آن عهدی که بستی                      تو آخر هر دو را با هم شکستی

 


 

   دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم              از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

 


 

      دوست میدارم من این نالیدن جانسوز را              تا به هـر نـحـوی که باشد بگـذرانم روز را

      


 

      دیدن روی ترا گریه نمیداد مجال                             از پس پرده اشکم تو چه زیبا بودی

 


 

      رفیق بی وفا را کمتر از دشمن نمی دانم             شوم قربان آن دشمن که بویی از وفا دارد

 


 

    روز و شب خون جگر می خورم از درد جدایی           ناگوار است بمن زندگی ای مرگ كجایی

 


 

    ز پاره دل من، هیچ گوشه خالی نیست                کدام سنگدل، این شیشه برزمین زده است؟

 


 

    زهرجا بگذرد تابوت من قوقا بباخیزد                 چه سنگین میرود این مرده از بس ارزوها داشت

 


 

    زیر هر سقفی که رفتم ، بر سرم آوار شد             پله ها در پیش رویم ، یک به یک دیوار شد

           


 

    سرگذشت دل غمگین که بگفتم با شمع               آن قدر سوخت كه از گفته پشيمانم كرد

 


 

     سکوتی بوده بر قلبم که با آن می زنم فریاد            اگر از شهر غم رفتی مرا هرگز مبر از یاد

 


 

       شرح درد دل ما حوصله میخواهد وبس                  که نگفتیم ونگوییم پس از این با کس

 


 

        شرمنده ی خونگرمی اشکم که همه عمر               نگذاشت مرا گرد به مژگان بنشیند

   


 

         عاشقی مقدور هر عیاش نیست                        غم کشیدن صنعت نقاش نیست

 


 

           عجب روزگاري است اين روزگار                            عجب نسل خوبی بیامد به بار

 


 

       غم در دل تنگ من از آنست که نیست                  یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

   


 

       گفتمش نقاش را نقشی زند از زندگی                  با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

 


  

 گفتي اندر خواب بيني بعد از اين روي مرا         ماه من در چشم عاشق آب هست و خواب نيست

 


 

    گمان کردم که با من هم دل و هم دین و هم دردی    به مردی با تو پیوستم ندانستم که نامردی

 


 

            فریاد ما، به ناله ی آهسته شد بدل                    از آه بی اثر، نفس آرمیده بِه

 


 

  غلط است آنكه گويد دل به دل راه دارد                       دل من ز غصه خون شد ، دل تو خبر ندارد

       


 

       ما از این هستی ده روزه به جان آمده ایم             وای بر خضر که زندانی عمر ابدیست

 


 

        مرا با شمع نسبت نیست در ســوز                  که او شب سوزد و من در شب و روز

  


 

       مرغ دلگیرم و کنج قفسی میخواهم                  که غریبانه سر خویش کنم در پر خیش

  


 

     من به مرگم راضیم اما نمی آید اجل                  بخت بد بین از اجل هم ناز می باید کشید

  


 

    ناله را هرچند می خواهم که پنهانی کشم           سینه می گوید که من تنگ آمدم، فریاد کن

                


 

    نای خنديدن ندارم گريه مي خواهي بيا               گريه دامن دامن از من هديه مي خواهی بیا

 


 

          نبايد بستن اندر چيز و كس دل                          كه دل برداشتن كاريست مشكل

 


 

     نشاط دهر به زخم ندامت آغشته است             شراب خوردن ما شیشه خوردن است اینجا

 


 

      نیش دوست از نیش عقرب بدتر است                        پس بزن عقرب که دردش کمتر است

 


 

           وای بر جان خلایق اگر آرند به حشر                    عوض روز قیامت شب تنهایی را

  


 

             هر برگ مرا زردی پاییز فروریخت                           با این همه،در دل نگران دگرانم      

 


 

         هيچ كس ما را نمي ارد به خاطر اي عجب             ياد عالم ميكنيم اما فراموشيم ما

 


 

     يارب چه چشمه ايست محبت که من ز آن             یــک قــطـــره خــوردم و دريــــا گريـســتــم

         

+ نوشته شده در  سه شنبه 20 اردیبهشت1390ساعت 17:32  توسط لیموترش  |